«ένα κιλό κεράσια»

και φως

Advertisements

6 Σχόλια to “«ένα κιλό κεράσια»”

  1. andrea zax Says:

    Μικρές λαχταριστές μπαλίτσες χαράς!Παιδιά που ματώνουν απο αγάπη και απο ήλιο…

  2. irina Says:

    Χαρά του καλοκαιριού….

  3. eryx-t Says:

    Χαρά του ήλιου τα κεράσια.
    Και παιδιά όλοι μας.
    Φτάνει να βγάλεις το μπωλ στο παράθυρο…

  4. t??s?? Says:

    χαμογελάω μετά από μέρες….

    σας μερσώ κύριε

  5. ??et? Says:

    «Με ό,τι πίνανε το κρασάκι τους, ήτανε «λουκούμι» για το φίλο του. Έτσι και τον γνώρισε. Πρώτη φορά έβλεπε άνθρωπο στα 75 του να χαίρεται τις γεύσεις ως νιογέννητος. Όχι πως δεν τρώγανε νοστιμιές- κάθε εποχή είχε και τα αγαθά της […], που ο φίλος του τα ‘ξερε σαν την παλάμη του- αλλά είχε μόνο μια λέξη για να εκφράσει την ευχαρίστησή του: «Λουκούμι,ε;». Όχι επειδή είχε περιορισμένο λεξιλόγιο, απλώς το λουκούμι ήταν το ανεξίτηλο όνειρο της παιδικής του ηλικίας.»

    λουκούμια τα κεράσια σας, καλημέρα.

  6. kouperti Says:

    χλουπ χλουπ τα κατεβάζαμε και πάντα με φόβο μαλώματος και κοιλόπονου (ακόμη ψάχνουμε για σκουλικάκια)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: